ความผูกพันมันน่ากลัว

“ความผูกพัน” มันน่ากลัว
บางครั้งน่ากลัว
กว่าความรักเสียอีก…

ความผูกพันมันน่ากลัว
ประโยคนี้ยังจริงเสมอ…
ไม่ว่าจะความสัมพันธ์แบบไหนหรือสถานะอะไร

มันค่อยๆกลืนกินความรู้สึงเราแบบช้าๆ
พอรู้ตัวอีกที
ก็ตัดใครบางคนออกจากชีวิตไม่ได้แล้ว

ความผูกพันมันเหมือนมีใยบางๆ
คอยพันเกี่ยวให้เราต้องติดอยู่กับคนนั้นไปตลอด
จนกว่าใยนั้นมันจะจางหายไป
ซึ่งไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน…

บางความสัมพันธ์ยังต้องอยู่ ทั้งๆที่ทรมาน
เพราะยัง…ผูกพัน

บางครั้งความสัมพันธ์พอเสียเขาไปแล้ว
ก็ต้องมานั้นเสียใจที่รักษาไว้ไม่ได้ฅ
เพราะยัง…ผูกพัน

และความผุกพันก็ทำให้บางคน…ลืมไม่ได้
ลบไม่ได้ เริ่มใหม่ก้ไม่ได้
เพราะยัง…ผูกพันกับคนเดิมอยู่

บางครั้งความผูกพันก็น่ากลัวกว่ารักเสียอีก
“ความรัก” หมดรักกัน ก็ต่างคนต่างไป
แต่ “แต่ความผู้พัน” ต่อให้หมดรักยังไง
ก็ตัดกันไม่ขาดจริงๆ

และยิ่งเป็นความผูกพัน
กับความสัมพันธ์ที่เป็นไปไม่ได้ด้วยแล้วละก็ ยิ่งน่ากลัว
พอจะเดิินออกมา ก็ำใจไม่ได้
จะอยู่ต่อ ก็เจ็บอยู่ดี…

วันที่ดี วันที่แย่

ไม่ใช่ทุกวันจะเป็น“วันที่ดี”
แต่ก็ไม่ใช่ทุกวันจะ “แย่”เสมอไป

วันที่ดี วันที่แย่ ชีวิตคนเรา
เจอเรื่องราวมากมาย
มีดี มีแย่ ปะปนกันไป

บางวันมีความสุข
บางวันมีความทุกข์
เมื่อวานร้องไห้
วันนี้อาจจะหัวเราะก็ได้
ไม่มีอะไรแน่นอน เป็นธรรมดา
ไม่ใช่ทุกวันจะเป็น “วันที่ดี”

แต่ก็ไม่ใช่ทุกวันจะ “แย่” เสมอไป
ที่สำคัญคือ เราต้องเข้าใจ
และมีสติไตร่ตรองเหตุผล ของเรื่องราวนั้นๆ
ถ้าเป็นวันที่ดี ก็จงยิ้มรับ
และเก็บเกี่ยวความสุขไว้

ถ้าเป็นวันที่แย่ ก็จงยอมรับ
และปรับแต่งให้กลายเป็นวันธรรมดาที่ไม่สำคัญ
เดี๋ยวมันก็ผ่านไป… ผ่านวันนี้ไปได้
พรุ่งนี้ก็วันใหม่แล้วนะ

หลงรักทะเล

“ชอบทะเล”
เคยชอบยังไง
ก็ยังชอบอยู่อย่งานั้น

ชอบทะเลา
และจะยังชอบอยู่อย่างนั้น…

ชอบความสงบ
ชอบสีฟ้าคราม
ชอบความสดใส
ชอบน้ำเค็ม
ชอบหาดทรายนุ่มๆ
ชอบเปลือกหอย
ชอบซากปะการัง
ชอบเตียงผ้าใบ
ชอบห่วงยาง
ชอบตอนตะวันตกดิน
ชอบทุกอย่าง
ที่ประกอบรวมกันเป็น “ทะล”
มันรวมแล้วเป็นความสบายใจ

แม้ว่าบางครั้งทะเล
จะพาใครจมหายไป
หรือมีคลื่นแรง
ดูโหดร้ายน่ากลัวไปบ้าง

แม้ว่าจะมีใครต่อใคร
เอาความเศร้า ความทุกข์ ความเหงา
มาทิ้งไว้มากมาย
ก็ยังชอบทะเลอยู่เหมือนเดิม

ถึงแม้เวลาผ่นไป
อะไรหลายอย่างในตัวเราจะเปลี่ยนไป
แต่กับเรื่องนี้……ไม่เปลี่ยนใจ

ก้ชอบไปแล้วนี่เนอะ 🙂

ความรักสวยงามเสมอ

ดาวอาจจะหลงรักทะเล
ปลาอาจจะหลงรักดวงจันทร์
บางครั้ง”ความรัก”ก็ไม่ถูกที่ถูกทาง
แต่สวยงาม…..

ปลาคู่น้ำ…ดาวคู่ฟ้า
โลกนิยามกันมาแบบนี้

แต่ความเป็นจริง……
ดาวอาจจะหลงรักทะเล
จนยอมกลายเป็น “ปลาดาว” อยู่ใต้ผืนน้ำคู่กับทะเล
ปลาอาจจะหลงรักดวงจันทร์
จนยอมกลายเป็น “กลุ่มดาวปลา” อยู่บนท้องฟ้าใกล้ดวงจันทร์ ก็ได้……

เพราะ”ความรัก” มันไม่จำกัดว่าใครต้องคู่ใคร
ที่บอกว่าต้องคู่ใคร นั่นแค่ความเหมาะสมที่นิยามกันไว้เท่านั้น
“ความรัก” ไม่เคยจำกัดเพศ อายุ ภาษา ฯลฯ
และไม่ได้เกิดขึ้นจากคนสองคน
บางครั้ง…รักก็เกิดขึ้นจากคนคนเดียว เช่น การแอบรัก

ในโลกนี้มีความรักตั้งมากมาย
อาจจะไม่เหมาะสมบ้าง ไม่สมควรบ้าง และผิดหวังไปบ้าง
แต่ความรักก็ไม่ได้ผิดอะไรขนาดนั้น ที่มันจะซื่อตรงกับความรู้สึก
เพราะความรักที่เกิดขึ้นแล้ว…สวยงามเสมอ

เพราะฉะนั้นก็คงไม่ผิดอะไรเช่นกัน
ถ้าดาวจะรักทะเล
ปลาจะรักดวงจันทร์
หรือว่าฉันจะรักกับเธอ…

รักครั้งไหน ก็ไม่เหมือนรักครั้งแรก

ยังจำ “รักครั้งแรก” ของคุณได้ไหม
ตอนนั้นรู้สึกยังไง จำได้หรือเปล่า….

มีคนบอกว่า รักครั้งแรกมักเป็นครั้งที่จำฝังใจ
และโดยธรรมชาติมนุษย์แล้ว
เรามักจำครั้งแรกของทุกๆเรื่องได้เสมอ
เพราะฉะนั้น จะให้ลืมก็คงยาก….

รักครั้งแรกมีหลายรูปแบบ
มีแฟนครั้งแรก
ส่วนมากเกิดขึ้นแบบป๊อปปี้เลิฟ
เป็นรักใสๆหัวใจพองโต
เป็นครั้งแรกที่ได้รู้สึกรักแบบชายหญิง

อกหักครั้งแรก
ก็จะเจ็บมากหน่อย
หัวใจยังไม่เคยมีภูมิต้านทานอะไร
การรับความรู้สึกเสียใจก็จะเสียการทรงตัวไปบ้าง

แอบรักครั้งแรก
ข้อนี้พูดยาก
ไม่รู้มีความสุข หรือจะเสียใจดี
มันหน่วงๆ

แต่ไม่ว่าจะแบบไหน
ถ้าคิดให้ดี “รักครั้งแรก” เหล่านั้น
มันทำให้เราเติมโตขึ้นได้เสมอ….

จิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญ

จิ๊กซอว์ชิ้นไหน
ก็ไม่สำคัญเท่ากับ
“ชิ้นที่ต่อกันได้พอดี”
ชิ้นที่ทำให้ภาพสมบูรณ์

หนึ่งคนเกิดมาพร้อมกับหนึ่งภาพ
ที่มีจิ๊กซอว์หนึ่งตัวหายไป
คงไม่แปลกอะไร ถ้าเรามองไปทางไหน
ก็จะเห็นคนที่กำลังตามหาจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญตัวนั้น

บางครั้งเราก็เห็นภาพวาดที่บิดเบี้ยว
เพราะดันไปหยิบจิ๊กซอว์มาผิดตัว
บางครั้งจิ๊กซอว์ชิ้นนั้นก็เล็กไปสำหรับภาพนั้น

ต่อยังไงก็ไม่พอดี
บางครั้งเราก็เห็นภาพวาดที่ไม่สมบูรณ์
เพราะยังคงมีหนึ่งตัวที่หายไป
หาไม่เจอสักที

ใครที่เจอจิ๊กซอว์ชิ้นนั้นแล้ว
ยินดีด้วยนะ
รักษาภาพวาดที่สมบูรณ์นั้นไว้ให้ดีๆล่ะ

เข้าใจดีว่ามันคงไม่ง่ายเท่าไหร่
ก็โลกเรามีคนตั้งเป็นล้านคน
แต่ก็ยังมีเหตุผลให้คนสองคนมาเจอกัน
เหมือนจิ๊กซอว์ที่ต่อกันได้พอดี

ส่วนใครที่ยังไม่เจอ
ขอให้เจอกิ๊กซอว์ชั้นสำคัญของคุณ
ในเร็ววันนี้นะ

 

รองเท้ากับความรัก

“รองเท้าที่ดี”
อาจไม่ใช่คู่สวย ไม่ใช่คู่แพง
แต่เป็นคุ่ที่ใส่แล้ว
รู้สึกสบาย

ตั้งแต่เด็กจนโต
เรามีรองเท้าหลายคู่
แพงบ้าง ถูกบ้าง
พอดีบ้าง ไม่พอดีบ้าง

บางคู่พอดี ก็ดีไป
บางคู่เห็นว่าสวยดี บางทีก็ยอมเลือกผิดไซส์
หนักสุดก็กัดจนเท้าเป็นแผล

บางที่ก็ทำร้ายตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ถึงจะถูกใจแค่ไหน ก็อย่างฝืนใส่เลย
หาคู่ที่ใส่สบายดีกว่า เชื่อเราสิ

ถ้าสวมรองเท้าถูกคู่
เดินบนทางขรุขระแค่ไหน
คงไม่เป็นอุปสรรคเท่ากับ…
“เลือกผิดคู่ตั้งแต่แรก”

สำหรับใครที่หาเจอแล้ว ดีใจด้วย
แต่สำหรับใครที่ยังไม่เจอ
หวังว่าคุณจะหา “รองเท้าคู่ใจ” ขอบคุณเจอเร็วๆนี้นะ

มันก็เป็นเรื่องของรองเท้าที่บังเอิญคล้ายกับเรื่องของความรัก
นั่นแหละ…

เมื่อเสมอว่า….

เชื่อเสมอว่า… เมื่อถึงเวลาที่ “เหมาะสม”
โลกจะพาใครบางคน มาเจอเราเอง

แล้ววันหนึ่ง
โลกจะพาเรา มาเจอกัน

เชื่อเสมอว่า…
โลกจะสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ให้สมดุล
สร้างสิ่งใหม่มาทดแทนสิ่งที่ขาดได้เสมอ
อยู่ที่ว่ามนุษย์อย่างเรา
จะหามันเจอไหม

คนเราก็เช่นกัน
ถึงแม้ความสัมพันธ์ครั้งเก่า
เราอาจต้องจากกับใครบางคน

แต่เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม
โชคชะตาจะพาใครคนใหม่มาทดแทน
ให้เราเอง

หรือถ้ายังไม่มีใครจริงๆ
โลกก็จะพาใครบางคนมาเติมเต็มให้เราเอง

อาจจะต้องใช้เวลานานหน่อย
อาจจะต้องรอหน่อย
ระหว่างนั้นก็ขอให้ยังเชื่อมั่นว่า…

แล้ววันหนึ่ง
“โลกจะหมุนเรามาเจอกัน”
รอหน่อยนะ
🙂

ไม่มีความบังเอิญบนโลกใบนี้

“บุพเพสันนิวาส” “พรหมลิขิต” “โชคชะตา”
ไม่ว่าสถานะอะไรก็ตาม ขอบคุณนะ ที่ทำให้เราได้เจอกัน

“บุพเพสันนิวาส” “พรหมลิขิต” และ“โชคชะตา”
คุณเคยได้ยินคำเหล่านี้ไหม…
แล้วคุณเชื่อในความหมายของมันหรือเปล่า

แต่เราเชื่อมาเสมอ…
ว่าการที่คนเราได้มาพบกัน
มันมีความหมาย

ทุกการพบกัน ไม่ใช่แค่ความบังเอิญ
ลึก ๆ แล้วมันมีเหตุผล
โดยเฉพาะเรื่องความรัก…

บางคนอยู่ไกลคนละขอบฟ้า
ก็ยังมาเจอกัน
บางคนไม่น่าเข้ากันได้
ก็ยังมาเป็นคนที่เข้าใจกันที่สุด
บางคนห่างกันไปตั้งนาน
แล้วก็กลับมาเจอกันใหม่

แต่ไม่ว่าอะไรก็ตาม
สิ่งสำคัญกว่าการได้มาเจอกัน
คือเรื่องราวต่อจากนี้

หากได้มีโอกาสเจอความรักที่ดี คนที่ดี
จงรู้คุณค่า และรักษาไว้ให้ดี
อย่าให้”บุพเพสันนิวาส” “พรหมลิขิต” หรือ “โชคชะตา”
มันเป็นแค่คำที่ไร้ความหมาย…

กาลครั้งหนึ่ง…ยังคงจำอยู่ในใจ

อย่างน้อย…
เราก็เคยเป็น”กาลครั้งหนึ่ง”
ของกันและกัน

กาลครั้งนั้น เป็นช่วงหนึ่งที่ดีที่สุด
ช่วงเวลาที่แสนดี
ช่วงเวลาที่อบอุ่น
ช่วงเวลาที่สุขใจ
ช่วงเวลาที่มีความสุข

แม้ว่าสุดท้ายเราต้องจากกัน
แต่ไม่ได้หมายความว่าที่ผ่านมาเราไม่ได้รักกัน
เพราะไม่ว่าเราจะได้คบกันไหม
คงไม่สำคัญไปกว่าเรายังมีความรู้สึกดีๆให้กันเสมอ

การคบกันมันมีปัจจัยหลายๆอย่าง
มากกว่า “ความรัก”
เป็นเรื่องจริงที่ต้องยอมจำนน

บางความสัมพันธ์คงต้อง “ยอมรับ”
ถ้าเรื่องราวอาจจะไม่ได้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง…
เหมือนเจ้าชายเจ้าหญิงในนิยาย
ต่างคนต่างมีเรื่องราวนิทานชีวิตของตัวเอง
ถึงมันจะผ่านไปแล้ว
ถึงจะย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้วก็ตาม

ไม่รู้ว่าการจากกันในครั้งนั้น
เราจะได้เจอกันอีกไหม
แต่ไม่ว่านานแค่ไหน
สถานะนั้น จนตอนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

“บุเพสันนิวาส”
“พรหมลิขิต”
“โชคชะตา”
“ไม่ว่าสถานะอะไรก็ตาม ขอบคุณนะ ที่ทำให้เราได้เจอกัน”